Taka budowla to kilka obiektów na raz: zbiornik retencjonujący nadmiar wody, przepust szczelinowy i przepławka w jednym. Funkcja okazjonalnego magazynowania wody ma w jej przypadku również znaczenie przeciwpowodziowe.

Zbiornik usytuowany jest na potoku. Ale ma charakter otwarty: zachowuje możliwość migracji ryb i innych organizmów wodnych wzdłuż cieku, czyli jego tzw. ciągłość biologiczną.

Jak to działa? Wyjaśniamy na wizualizacji.

👉 Przy niskim, „normalnym” stanie, woda nie piętrzy się i swobodnie przez niego przepływa (1).

👉 Kiedy poziom wody podnosi się (roztopy, ulewne deszcze), zaczyna się właściwe piętrzenie szerszą szczeliną i częściowe wypełnienie zbiornika (2).

👉 Przy naprawdę wysokim stanie wody zalewa ona górny poziom najszerszej szczeliny, a w rezultacie następuje maksymalne spiętrzenie i zalanie zbiornika (3). Efektem jest opóźnienie w czasie odpływu wody i spłaszczanie fali powodziowej, która może zbierać się w dolinie.

W każdym przypadku szczelina prowadzi wodę! – proporcjonalnie do przepustowości konkretnej szerokości szczeliny.

Zbiornik z Międzylesia, podobnie jak poldery zalewowe w Henrykowie, jest obiektem historycznym, zaadaptowanym przez nadleśnictwo do pełnienia nowych funkcji. Został wybudowany dawno temu, prawdopodobnie w I poł. XX w. i pierwotnie służył do spławiania drewna, czyli jego transportu z wyższych partii gór.

Choć ta metoda transportu drewna przeszła już do historii, w górach wciąż możemy spotkać pozostałości takich obiektów. A czy Wy znacie podobne przykłady ze swojej okolicy lub wycieczek?

Za wsparcie techniczne w przygotowaniu tego wpisu dziękujemy Panu Ryszardowi Majewiczowi z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych we Wrocławiu.

Adaptacja zbiornika została wykonana w ramach projektu „Przeciwdziałanie skutkom odpływu wód opadowych na terenach górskich. Zwiększenie retencji i utrzymanie potoków oraz związanej z nimi infrastruktury w dobrym stanie”, realizowanego przez Lasy Państwowe w latach 2007-2015 z funduszy UE oraz środków własnych.