Lista aktualności Lista aktualności

W krainie połonin

Bieszczadzki Park Narodowy zajmuje powierzchnię 290 kw., co sprawia, że jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym w Polsce. Swoim zasięgiem obejmuje najwyżej położoną część Bieszczadów Zachodnich. Na jego terenie od około 70 lat zauważalna jest renaturalizacja przyrody, czyli proces przywracania środowisku stanu naturalnego, możliwie bliskiego stanowi pierwotnemu. Brak ingerencji człowieka powoduje, że stopniowo powstają strefy trudno dostępne, dzikie, o charakterze naturalnej puszczy.

Zwiedzanie Bieszczadzkiego Parku Narodowego wymaga uprzedniego przygotowania się do wędrówek po szlakach turystycznych i ścieżkach przyrodniczych oraz przestrzegania regulaminu, ponieważ aż 63% powierzchni parku znajduje się pod ścisłą ochroną

Park jest częścią pierwszego na świecie trójstronnego Międzynarodowego Rezerwatu Biosfery „Karpaty Wschodnie". Jako jedyny w Polsce został wyróżniony Dyplomem Rady Europy, przyznawanym od 1998 roku obszarom chronionym.

Na obszarze parku stwierdzono występowanie ponad 800 gatunków roślin naczyniowych, wiele bardzo rzadkich i zagrożonych. Około 20 z nich wymaga ochrony czynnej z powodu działania czynników naturalnych oraz w wyniku nasilenia ruchu turystycznego. Na liście szczególnie narażonych na wyginięcie znalazły się: gatunki wschodniokarpackie, rzadkie gatunki alpejskie, subalpejskie i górskie, gatunki siedlisk wilgotnych oraz gatunki cenne z innych względów (rzadkie w skali kraju, typowe dla zbiorowisk).

Stanowiska zagrożonych roślin znajdują się pod szczególnym nadzorem pracowników parku i specjalistów-botaników.

Świat zwierząt Bieszczadzkiego Parku Narodowego reprezentuje wiele gatunków zagrożonych, bądź rzadko występujących w Polsce i innych częściach Europy. Żyją tu bowiem niedźwiedzie, wilki, rysie oraz duże ssaki roślinożerne, np. jelenie karpackie, sarny, dziki i żubry.

W Bieszczadach występuje bardzo rzadki w Polsce ciepłolubny wąż Eskulapa. Duże rozmiary (może osiągnąć do 2 metrów długości) oraz intensywne, niemal egzotyczne ubarwienie (grzbiet brązowy lub oliwkowy z jasnymi plamkami, strona brzuszna jaśniejsza, jasnożółte boki głowy) sprawiają, że wygląda niebezpiecznie, aczkolwiek niesłusznie, ponieważ nie jest jadowity. Wąż chętnie zamieszkuje leśne polany, łąki i pozostałości dawnych zabudowań.

Bieszczadzki Park Narodowy sięgnął po fundusze unijne, aby ukierunkować i skoordynować ruch turystyczny na swoim terenie. W latach 2009-2013 wybudowano m.in. 9 obiektów sanitarnych przy wejściach na szlaki piesze (nieopodal parkingów), a także wzniesiono dwa obiekty socjalne z prysznicami (na polach namiotowych). Zbudowano 20 jednorodnych punktów obsługi ruchu turystycznego, w których prowadzi się monitoring dynamiki ruchu turystycznego oraz trzy wiaty ogniskowe.

Na terenie parku preferowana jest turystyka piesza po znakowanych szlakach turystycznych (ok. 140 km) - funkcjonuje tu już 12 ścieżek przyrodniczych, ale promuje się także turystykę konną poprzez zachowawczą hodowlę konia huculskiego.

Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN w Ustrzykach Dolnych realizuje stałe programy edukacyjne oraz warsztaty przyrodnicze dla bieszczadzkich szkół i grup zorganizowanych. Ponadto, dzięki środkom unijnym, Bieszczadzki Park Narodowy mógł zrealizować działania dotyczące ochrony występujących tu gatunków.

Projekty:

  1. Budowa obiektów małej infrastruktury drewnianej w Bieszczadzkim Parku Narodowym;
  2. Ochrona rzadkich i zagrożonych roślin naczyniowych i ich siedlisk w Bieszczadzkim Parku Narodowym;
  3. Budowa i modernizacja małej infrastruktury służącej zabezpieczeniu obszarów Natura 2000-Bieszczady.

Beneficjenci: Bieszczadzki Park Narodowy oraz Nadleśnictwo Baligród.  

Wyżej wymienione projekty zostały zrealizowane dzięki Funduszom Europejskim w ramach V priorytetu POIiŚ "Ochrona przyrody i kształtowanie postaw ekologicznych".